Nie ma na to jednej rady, bo to jest proces, to trwa, czasem kilka lat. Jedyna recepta na takie zachowanie dziecka to poczucie humoru i więcej cierpliwości. Ja takie zachowania młodej (u nas częściej było gryzienie dla zabawy) traktowałam ze śmiechem, ale nadal dając jej jasny komunikat, że się na jej zachowanie nie zgadzam. Zwykłe "nie" jej nie powstrzymywało, ale w końcu dotarło, że moje nie oznacza nie. Wtedy weszliśmy w etap "mama jest niedobla i nie pozwala się glyźć, buaaaa" – czyli wybuchy płaczu na każde moje nie, lub stop. To trwało około roku, teraz pomału z tego wychodzimy, tj. zamiast buaaaa, najczęściej jest tylko pochlipywanie i buzia w podkówkę, że mama taką dobrą zabawę popsuła, albo podczas podróży mamy inne plany. Staram się młodą wówczas pocieszać i wymyślić jej jak najszybciej inną, wesołą zabawę, niż tę, która wydała mi się zbyt niebezpieczna (np. bieganie z nożem po domu). Moje dziecko skacze po meblach, łazi po parapetach (zamknięte okno), rzuca we mnie pluszakami i czasem posprzecza się na pięści z innymi dziećmi. Na tym polega dzieciństwo. Może jestem dziwna i daję sobie wchodzić na głowę, ale wychodzę z założenia, że dzieciństwo to ostatni czas w życiu człowieka, kiedy można więcej. Potem wchodzi się w sztywne społeczne ramy i można o wiele mniej. A jeśli i tak się te ramy przekracza, konsekwencje są o wiele nieprzyjemniejsze niż stanie w kącie. Dlatego najbardziej mi zależy, by dziecko zrozumiało "dlaczego nie", a nie dostosowało się do wymagań tylko dlatego, że ja tak chcę.

Przebieranie – Moja już czteroletnia od wczoraj córka, potrafi zrobić dym z tego powodu. Z tego co obserwuję po dzieciach znajomych, to całkiem typowa sytuacja, tylko rodzice różnie na nią reagują. Najczęściej chodzi o to, że dziecię nie lubi danego ubranka, za to bardzo chętnie ubierze się w koszulkę czy spodenkami ze swoim ulubionym bohaterem. 2 lata temu wymieniliśmy całą garderobę, wręcz pozwalaliśmy młodej samej wybierać ubranka w sklepie i nagle okazywało się, że kapelusz już nie parzy, a ubieranie zajmuje kilka minut, tylko dlatego, że dziecię samo go wybrało albo pokazało palcem na allegro. Bywa, że dziecko po prostu potrzebuje możliwości wyboru pomiędzy dwoma, trzema ubrankami. Między 2 a 3 rokiem życia ubieranie młodej zajmowało mi czasem pół godziny, czasem dłużej, a czasem kilka minut. Bez karania, bez nagradzania, zamiast walczyć, zaakceptowałam ten fakt i się samo uspokoiło. Staram się nigdzie nie śpieszyć, by nie wprowadzać nerwowej atmosfery. Zaczynamy się szykować dużo wcześniej. Bywają awantury, ale coraz rzadziej, bo dziecko nie robi się młodsze i głupsze – nigdy! 🙂